ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

      Λοιπόν...να το ξεκαθαρίσουμε απο την αρχή: όποιος γελάσει θα τον χέσω.                
      Αυτά γίναν αντιπαραπρόπερση, αλλά ντρεπόμουν να τα πω.
 Πάμε λοιπόν.


     Ξεκινάω ο άνθρωπος Νοέμβρη καιρό να πάω στα μελίσσια μου, καθ ότι νέος μελισσοκόμος και καυλωμένος μέχρι τα μπούνια, για να κάνω την επιθεώρησή μου  , ποια επιθεώρηση δηλαδή, που την τύφλα μου δεν ήξερα ο άσχετος, άνοιγα το κουτί και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τον σφραγισμένο γόνο από τα σφραγισμένα μέλια, ήθελα και επιθεώρηση. Ήμουνα στον δεύτερο χρόνο μελισσοκομίας και  βασίλισσα δεν είχα δει με τα μάτια μου, και ψάξε και ψάξε, απελπισία με είχε πιάσει ότι εγώ στη ζωή μου ποτέ δεν θα μπορέσω να βρω βασίλισσα μόνος μου.
  Πάω λοιπόν ο Θρασύς, και τ άχω όλα υπολογισμένα με το μυαλό μου, καθ ότιν άπειρος και δεν ήξερα τι θα πει αυτοσχεδιασμός  και  στιγμιαίες αποφάσεις, ανάλογα με τις ανάγκες του μελισσιού.
  Έτσι είχα οργανώσει μια συγκεκριμένη σειρά εργασιών, που εγώ νόμιζα ότι χρειαζόταν να γίνουν, και την εφάρμοζα σε όλα τα μελίσσια.
    Ανοίγω το πρώτο μελίσσι, άγριο και επιθετικό πολύ. Άστο λέω,
 θα το δω μετά. Πάω στο δεύτερο, κάνω την δουλειά μου, πάω στο τρίτο το ίδιο, επιστρέφω στο πρώτο, άγριο και επιθετικό πολύ.
      Άστο λέω θα το δω μετά, πάω σ άλλο μελίσσι, κάνω την δουλειά μου , πάω σ άλλο το ίδιο, επιστρέφω στο πρώτο, άγριο και επιθετικό  πολύ.  Άστο λέω, θα το δω στο τέλος.
   Αφού τελειώνω με όλα τ άλλα μελίσσια, επιστρέφω στο πρώτο, άγριο και επιθετικό πολύ.   Αααα δεν πάει άλλο. Αυτό είναι πολύ εκνευριστικό. Εξοργιστικό. Μα ποιος είναι το αφεντικό τέλος πάντων  και γαμώτο κέρατό μου εδώ πέρα; ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΕΓΩ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ. ΓΑΜΗΜΕΝΟ. ΝΥΧΤΩΣΕ ΚΙ ΟΛΑΣ 
    Πάω στην καλύβα και βάζω πανοπλία.

     Διπλές μπλούζες, μάσκα, ζώνες, μπότες, γάντια, το κέρατο μου το τράγιο, θάρρος , τσαμπουκά, αποφασιστικότητα (μάλλον αυτό το τελευταίο μου την έκανε την ζημιά) τα σκατά μου όλα και κάνω επίθεση. Έλα δω ρε πούστικο να σου δείξω ποιος κάνει κουμάντο, και βουυυύρ ο καπνός, εκεί να σκάσεις να πλαντάξεις και να μη μου ξανακάνεις εμένα μαγκιές, και να ξανά καπνό.               Ανοίγω την κυψέλη ο Άντρας, βγάζω πλαίσια από δω, βγάζω πλαίσια από κει, τα πάνω κάτω, τα μέσα έξω, σάμπως ήξερα και τι έκανα; Μύλος το μελίσσι.                                                                                                                                                                                                                       

      Αφοσιώθηκα λοιπόν  στην εργασία μου, είχα ψηλώσει και καμιά δεκαριά πόντους  από τον τσαμπουκά μου, και τελειώνοντας, ήρθε η ώρα να κλείσω το καπάκι. Σκυμμένος τόση ώρα δεν κατάλαβα τίποτα. Τώρα που πήγα να σηκωθώ όμως  και να ισιώσω λίγο την μεσούλα μου, σαν νάταν η κοιλιά μου βαριά  μου φάνηκε πολύ. Και έναν όγκο αισθάνθηκα σ αυτό σημείο μεγάλον, κι ενοχλητικόν λίγο. Κοιτάω!!! τι να δω; Όλο το μελίσσι είχε καθίσει οργισμένο πάνω μου και πάλευε να μ εξοντώσει. Μέσ  απ την ασφάλεια της πανοπλίας μου, δεν ανησύχησα ούτε λεπτό. Αλλά δεν θα καθόμουν εκεί και μέχρι το ξημέρωμα. Έτσι άρχισα να κάνω απότομες κινήσεις για να τα διώξω. Και αυτό ήταν το μέγα λάθος. Πάνω κάτω τα χέρια,  πάνω κάτω τα χέρια, κουνιόταν τα ρούχα και δημιουργούσαν προς στιγμήν μικρές ευκαιρίες διέλευσης, που τα οργισμένα μελίσσια εκμεταλλεύτηκαν τα μέγιστα. Έτσι σε λίγο έφαγα το πρώτο τσίμπημα ΆΑΑΑουυυυ τι εκνευριστικό που είναι.
     Και στο καπάκι το δεύτερο, το τρίτο και πάει λέγοντας.
   Όσο χτυπιόμουν εγώ τόσο λυσάγαν αυτά. Με τσιμπάγανε και πάνω από το τζιν.Αρχίζω και τρέχω μακρυά.Έτρεχα και πάλευα.Έτρεχα και πάλευα.Έκανα κάνα χιλιόμετρο έτσι.Όταν έμεινα μόνος μου, είχα ξεθεωθεί από την μάχη και το τρέξιμο, και πονούσα αφόρητα από τα τσιμπήματα  Είχα λιώσει από την κούραση και είχα γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα. Πήρα τον δρόμο του γυρισμού.Κάπου στα μισά αισθάνομαι την βρώμικη φύση μου να με πιέζει.Μόλις που πρόφτασα να πάω στο αμάξι.(εκεί έχω πάντα ένα ρολό κουζίνας, το μεγάλο το αγορασμένο με δύο ευρόπουλα από τα lidl )   Μόλις που πρόλαβα να πάω κάτω απο την ελιά. Μόλις που πρόλαβα να κατεβάσω τα παντελόνια.
  Έφαγα πάνω από εκατό τσιμπήματα και ο οργανισμός μου αντέδρασε μ αυτόν τον τρόπο για κάποιον λόγο
   Τέτοιο χέσιμο δεν έχω ξανακάνει στη ζωή μου. Με τόση ένταση. με τόση διάρκεια, ΜΕ ΤΟΣΗ  ΔΥΝΑΜΗ. Εκεί, κάτω απ την ελιά, παρέδωσα τα σωθικά μου. Η ευχείλια κράτησε τουλάχιστον μισή ώρα. Άδειασε το κορμί μου όλο, δεν είχε μείνει τίποτα και γω σφιγγόμουν κι άλλο. Κάπου εκεί στο τελείωμα άρχισε η φαγούρα
στο κεφάλι  και η δύσπνοια. Δεν ήξερα αν προλαβαίνω να πάω στο κέντρο υγείας. Τα εφτά λεπτά που χρειαζόμουν να φτάσω μου φαινόταν πολλά.Έβγαλα το κινητό μου και καλεσα βοήθεια.
     
    Άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα από την στιγμή που ανέβαινα τα σκαλιά στο κέντρο υγείας, και μετά από μίας ώρας παροχή φυσιολογικού ορού ήμουν εντελώς καλά
    
    Άρχισα να βλέπω με διαφορετικό μάτι την ζωή μου και να απολαμβάνω την κάθε της στιγμή, από την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι κατεβαίνω τα σκαλιά του κέντρου υγείας με ίδιες δυνάμεις.
     
   Άρχισα να σέβομαι σε απόλυτο πλέον βαθμό, οτιδήποτε τσιμπάει και δαγκώνει.

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΒΑΡΟΑ

    Λένε στο καφενείο ότι τον Ιανουάριο και τον Άυγουστο γίνεται η καταπολέμηση της βαρόα, και σωστά το λένε για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους, εφόσον για την καταπολέμηση χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη μεθοδολογία και με τα συγκεκριμένα σκευάσματα.  Η συγκεκριμένη μεθοδολογία...Οι γονείς μου ήταν κτηνοτρόφοι,και όταν κουτσαιναν τα πρόβατα υπήρχε μόνο ενα φάρμακο.  Ο γιος μου αρώστησε και θεραπεύθηκε με συγκεκριμένη μεθοδολογία.  Τό μυαλό μας εκλαμβάνει την συνιστώμενη και ως μοναδική, προφανώς επειδή έτσι έχει γαλουχηθεί, ιδίως στον τομέα της υγείας, και γίνεται αυτό επειδή ισως η φύση μας ,το σώμα μας, δεν δίνει στους ερευνητές την πολυτέλεια των περισσότερων επιλογών.
  Τις περισσότερες φορές ίσως.
                               Η μήπως δεν είναι έτσι;
  Και στο υπόβαθρο αυτών μου των σκέψεων αχνά περιπλανιέται η ένοια των όρων κοινωνία,κράτος οργανωμενο,κυβέρνηση,δημοκρατία, ιδία συμετοχή στα δρώμενα, και το συμπλεγμα και η αλληλεξάρτηση όλων αυτών.
       Η μήπως δεν είναι έτσι;
πρέπει  να βάλω σε μια σειρα τις σκέψεις μου
  Είμαι 45 χρονών,γενήθηκα μέσα στην ανέχεια και μεγάλωσα μέσα στην ταλαιπώρια.Κουβαλάω σ όλη μου την ζωή ,την στέρηση που κληρονόμησα.Και παλεύω να το αλλάξω αυτό.Και ποιον βρίσκω απέναντί μου; Την πολιτεία.Αυτήν της οποίας είμαι γόνος και μέλος.Δεν είναι απλά απών. Είναι απέναντί μου.Μια βασίλισσα που πολεμάει και σκοτώνει τις μέλισσες γύρω τις.Ενα πατέρας που βασανίζει τα παιδιά του.Τα μελίσσια, δεν ξέρω γιατί, μου δωσαν μια προοπτική.Επρεπε να μάθω όμως.Πήρα βιβλία, μπήκα ίντερνετ, πήγα απο κοντά σε άλλους,πήγα  σε σεμινάρια .Έκανα μελίσσια απο το υστέρημά μου και την φτώχια μου.Και έρχεται η ‘‘εγκεκριμένη‘‘  εταιρία και ζητάει απο 4 εως 10 ευρώ ανα φορά και ανα κυψέλη. Και βέβαια υπάρχει και ο παράνομος τρόπος, με  15 λεπτά ανα κυψέλη και ανά φορά. Ο μή «εγκεκριμένος».Με καλύτερη δράση και μικρότερη υπολειματικότητα.Τουλάχιστον έτσι λένε κάποιοι πανεπιστημιακοί.Στην μία περίπτωση για εκατό μελίσσια θες 1000 εως 1500 ευρώ το χρόνο.Στην δευτερη περίπτωση με 28 ευρώ κάνεις την ίδια δουλειά και είσαι παράνομος.Ο ρυθμιστικός παράγοντας είναι το κράτος.Τό κράτος ορίζει ότι η εταιρία μπορεί να βγάλει πάνω απο 1000 ερώ με κόστος υλικών λιγότερο απο 6 ευρώ, και μάλιστα σε ένα τόσο ζωτικής σημασίας προιόν.
   Μην ακούτε τι λέω.Έτσι κι αλλιώς αυτά που λέω είναι αυθαίρετα. Επισήμως δεν τα χω ακούσει ποτέ, Στο καφενείο τα συζητάν οι άλλοι κι εγώ ακούω. Και την μελισσοκομία στο καφενείο την μαθαίνω κι αυτήν.Που αλλού να πάω;
       Πίναμε καφεδάκι με τον Βασίλη και μου λέει:
―για την ψείρα έβαλες;
―Όχι λέω
―Είναι η καλύτερη εποχή
―Τί να βάλω λέω;
―πειράματα θα κάνεις; λέει
   Πάω λοιπόν παίρνω το σκέυασμα ,θέλει 70 γραμμάρια σε 1 λιτρο ηλιέλαιο.Δεν έχω ζυγαριά στην αποθήκη, πάω με το μάτι.Αντι για 70 βάζω 140.Το διάλυμα έγινε τοξικό για τις μέλισσες και η διαπίστωση εγινε  εκ του αποτελέσματος.Πεθαίνανε μέσα κι έξω απο τις κυψέλες.Ανα εκατοντάδες. Μέσα στο χειμώνα. Τό μελισσοκομείο είναι υπο διάλυση. Και βεβαίως φταίω εγώ και μόνον εγώ που δεν ήξερα τι έκανα. Που δεν έχω μια ζυγαρια στην αποθήκη, που δεν εχω μια αποθήκη της προκοπής, και που καθομαι και κανω βλακείες,

Ένα κι ένα ίσσον... τρία

       Αναλογίζομαι την οικονομική ζημία που υπέστην και τα παίρνω στο κρανίο.Με μια γρήγορη εκτίμηση, 10 μελλίσια  δεκάρια,μαζί με την κυψέλη τους μας κάνουν γύρω στα 1000  με 1200 ευρώ.
Πολλά λεφτά για μένα που κάνω τα μελίσσια απο το υστέρημά μου.
       Αν το καλοσκεφτούμε όμως, αυτά τα μελίσσια φέτος στο πεύκο θα φέρνανε και 50-60 κιλά μέλι, με 10 ευρώ το κιλό, μας κάνουν άλλα 500 ευρά. Και δεν είναι μόνο το φέτος. Είναι κάθε χρόνο. Τα δέκα μελίσσια δεν θα δίναν κάθε χρόνο 100 κιλά μέλι; Είναι η δεν είναι ενα χιλιάρικο κάθε χρόνο; Αρα για τα επόμενα δέκα χρόνια θα έχω στέρηση εσόδων 10.000 ευρω.Όλα μαζί εντεκάμιση χιλίαδες.
 και είναι μόνο αυτό;Μήπως κάποια απο αυτά τα μελίσσια την άνοιξη έριχναν; 2 του χρόνου ενα τον άλλο τρία τον άλλο κλπ  κλπ .Η αν εγώ κάθε χρόνο έπαιρνα 4-5 παραφυάδες, μετά από δέκα χρόνια δεν θα είχα +50 μελίσσια; Στην Διάρκεια των χρόνων δεν χάνω αναλογικά όλη την εν δυνάμη παραγωγή μου;
  Δεν είναι όλα αυτά άλλες καμία τριανταριά χιλιάδες; Σύνολο καμιά σαρανταριά χιλιάδες ευρώ; Δηλαδή αυτός ο τύπος εντέλει τι μου έκλεψε; δέκα μελίσσια η μια περιουσία; Σίγουρα πάντως μια εν δυνάμη περιουσία. Καλά τα λέω; Η μήπως είμαι υπερβολικός;

    «ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟ ΜΕΛΙ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΩΣΤΑΣ»

κλοπή μελισσιών

    Ήμουν εντελώς ανυποψίαστος. Ξεκίνησα να πάω στο χωριό (Δράμεση Θεσπρωτίας) κι επι της ευκαιρίας να επισκεφθώ και τα δέκα μελίσσια που έχω εκεί. Πάω στο μελισσοκομείο, κατεβαίνω απο το αμάξι, ανάβω το καπνιστήρι, φοράω τη μάσκα μου και πάω πίσω απο τα πουρνάρια που τα είχα παρκαρισμένα. Πως είναι όταν κοιτάς ένα κάδρο χωρίς περιεχόμενο; Πουθενά τα μελίσσια. ‘‘
 --Τι χαζός που είμαι ,σκέφτηκα μέσα μου. Τα πήρα τα μελίσσια απο δω και το ξέχασα εντελώς. Τζάμπα έκανα τον κόπο και ήρθα. Δέν πειράζει θα πάρω τα λάστιχα σήμερα. Μετά με προβλημάτισε η απώλεια μνήμης μου. Είναι πολύ δυσάρεστο συναίσθημα να αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις κάνει ολόκληρο δρομολόγιο με το φορτηγάκι και μάλιστα νύχτα, ότι πήρες τα μελίσσια και τα πήγες κάπου αλλού, και να συνειδητοποιείς ότι δε θυμάσαι τίποτα.Να είσαι πάνω απο σαράντα χρονών, και να σκέφτεσαι οτι η ωρα που θα μπεις στο ίδρυμα δεν είναι πλέον και τόσσο μακρυνή Μετά σκέφτηκα το εξείς. Πολλές φορές ίσως, ξεχνάμε κάποια πράγματα στη ζωή μας, αλλά μόλις δεχτούμε ένα ερέθισμα γύρω απο αυτά τα πράγματα, τότε τα ξαναθυμόμαστε. Εγώ όμως πασχίζω τόση ώρα με το μυαλό μου να θυμηθώ εικόνες απ αυτήν τη μεταφορά και δεν μπορώ.Δέν θυμάμαι ούτε κάν που τα πήγα. Μόνο να εικάζω μπορώ, αλλα δεν θυμάμαι. Θέλω να πω, έχω το ερέθισμα, το κίνητρο αν θέλεις, αλλά δεν έχω επαναφορά.  Ίσως τα πράγματα να είναι λίιιιγο ποιο σοβαρά απ ότι θα ήθελα να πιστεύω πως είναι. Μπά...μάλλον τα πράγματα είναι πολλύ ποιο σοβαρά απ ότι θα ηθελα να είναι.Απλά άργησα να το συνειδητοποιήσω,Μπάα μην το λές. Λίγο η πίεση της δουλειάς, λίγο τα πολλά τρεχάματα, ίσως τα τόσα που έχω μέσα στο μυαλό μου. Θα θυμηθώ όμως. Μόλις χαλαρώσω λίγο θα θυμηθώ.
         Κι ’επειτα, πολύ απλά ,συνειδητοποίησα ότι μου είχαν κλέψει τα μελίσσια. Αν σας πώ ότι χάρηκα  θα το πιστέψετε;
   ΜΕΛΙ ΘΕΜΕΛΙ
 

η μικρη Νεφέλη

   Η μικρή Νεφέλη.

Ο μπαμπάς της είναι ο Αντρέας.
   Έχει καμιά κατοστή μελίσσια συνεταιρικά με τον Σίσμαν. Ο δε Σίσμαν άνθρωπος της νύχτας. Το πρωί στη δουλειά το βράδυ στα κλάμπ.
   Αλάνι με λίγα λόγια
  Έχουμε Κυριακή. Η μικρή δεν έχει σχολείο, άρα πρέπει να την πάρουνε μαζί τους στην προγραματισμένη σύντομη επιθεώρηση
   Ο δε Σίσμαν απο ξενύχτη
   Ξυπνάει κατά τις δώδεκα, ξυρίζεται, κάνει το μπανάκι του, και βάζει και ζελέ στο κεφάλι για  να στέκει το μαλλί,(δε θα χε και το σαμπουάν αρώματα?), πάει παίρνει τον Αντρέα και την Νεφέλη, και πάνε στο Μελισσοκομείο. Βγαίνουν από το αμάξι, κάνουν μερικά βήματα, και δέχονται ανηλεή επίθεση.
   Και οι τρείς. Και για τους μεγάλους δεν πειράζει, συνηθισμένα τα πράματα.Η Νεφέλη όμως έσκασε στο κλάμα η κακομοίρα.

     Ο Σίσμαν  είναι εκατό τα εκατό σίγουρος λέει ,ότι τα ερέθισε το άωσμο όπως αυτός νόμιζε ζελέ (τα ζελέ δεν είναι άοσμα)

  Ο Αντρέας λέει :

 ―Α...τον μαλάκα έβαλε ενα σωρό αρώματα και ήρθε να πάμε στα μελίσσια.

  

«Μέλι Θεσπρωτίας-Αθανασίου Κώστας»

Συλογικότητα

    Συλογικότητα, πα να πει, να κουβαλάς εσύ τα μελίσσια του φίλου σου, με το δικό σου αμάξι σ όλα τα βουνά της περιφέριας, κι αυτός να μη σε κερνάει ούτε ένα σουβλάκι.

    Συλογικότητα είναι, να κουβαλάς τα μελίσσια του φίλου σου με το δικό σου αμάξι, κι αυτός να σε βάζει και να τα φορτώσεις κιόλας, γιατί  έχει λέει ένα τσιμπιματάκι στη μέση.

    Συλογικότητα, πα να πει, να τρέχεις μές τον Αύγουστο να κάνεις καταπολέμηση βαρόα, στα μελίσια του φίλου σου, (και δεν είναι ούτε πέντε ούτε δέκα), και ο φίλο σου να κάνει τρελά πάρτυ στην Ίμπιζα της Ισπανίας.

 Λοιπόν...ξέρετε κάτι φιλαράκια: νομίζω ότι έχω αρχίσει να αναθεωρώ τα σχετικά περί συλογικότητας. Είναι στις προθέσεις μου να ασχοληθώ με μία αναδιαμόρφωση των αρχών διατήρησης, του μέχρι πρότινος μεταξύ μας θεσμοθετημένου περι συλογικότητας πλαισίου. Αφήστε με να το επεξεργαστώ πεντ έξι μήνες, και εδώ είμαστε πάλι.Εν τω μεταξύ, κατά την διάρκεια της επεξεργασίας, ο θεσμός δεν θα μπορεί να λειτουργήσει για ευνόητους λόγους.

   Συμβουλή πρός φιλαράκια:

 Με, ένα εφταήμερο στην ίμπιζα, και όλα κερασμένα, έχουμε ριζική ανατροπή του πολιτικού κλίματος που κυριαρχεί.

                           

                         ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟ ΜΕΛΙ-ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΩΣΤΑΣ

ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΓΙΚΕΣ...ΜΕΛΕΝΙΕΣ

Πολλοί είναι αυτοί που αγνοούν ότι ένα σημαντικό και δύσκολο κομμάτι της μελισσοκομίας ασκείται κατά τις νυχτερινές ώρες. Η μεταφορά
στη μελιτοφορία. Τι είναι αυτό?

Το μελίσσι , συλλέγει μέλι και γύρη, από τα ανθισμένα λουλούδια , φυτά και δέντρα. Τα φυτά λοιπόν δεν ανθίζουν όλα την Άνοιξη ,όπως μερικοί νομίζουν, αλλά όλες τις εποχές.
Η αμυγδαλιά για παράδειγμα ανθίζει τον Ιανουάριο, ενώ το θυμάρι ανθίζει τον Ιούνιο. Γνωρίζουμε επίσης ότι τα φυτά δεν φύονται άναρχα στη φύση, αλλά κατοικούν σε κάποιες περιοχές ανά ομάδες .για παράδειγμα είναι δύσκολο να βρεις μια μαργαρίτα σ αυτό το βουνό μία στο άλλο και μια στο άλλο βουνό. αντιθέτως είναι ποιο σύνηθες, το ένα βουνό να είναι διάσπαρτο με μαργαρίτες ,ενώ το άλλο να είναι διάσπαρτο με φασκόμηλο και το τρίτο με ρίγανη. γιατί? γιατί το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά …και για πολλούς άλλους λόγους.
Τι πα να πουν όμως όλα αυτά? εφ όσον για παράδειγμα οι αμυγδαλιές ανθίζουν τον Γενάρι στη Λάρισα, και τα πορτοκάλια ανθίζουν τον Μάρτη στην Άρτα, τι πρέπει να κάνει ο καλός μελισσοκόμος για να βρίσκουν τροφή τα μελίσσια του?
πρέπει να τα βάλει σ ένα φορτηγό και τον Γενάρι να τα πάει στην Λάρισα για παράδειγμα. και μόλις έρθει ο Μάρτης να τα φορτώσει ξανά σ ένα φορτηγό και να τα πάει στην Άρτα.
Μπορεί όμως να φορτώσει μέρα μεσημέρι τα μελίσσια του?
Όχι. Γιατί? Επειδή την ημέρα τα μελίσσια δεν βρίσκονται μέσα στην κυψέλη.
είναι έξω στα άνθη. και πότε επιστρέφουν όλα τα ζώα στη φωλιά τους? Το βράδυ. Όπως και οι άνθρωποι. γι αυτό λοιπόν, πάμε κρυφά κρυφά τη νύχτα στα μελίσσια μας, και ενώ αυτά βρίσκονται μέσα στην κυψέλη εμείς τσααακ.! τους κλείνουμε την πόρτα απ έξω για να μην μπορούν να εξέλθουν. Και έτσι φυλακισμένα, μπορούμε να τα μεταφέρουμε χωρίς το φόβο να μας τσιμπήσουν.
Όμως πρέπει
να δράσουμε γρήγορα. Γιατί? σκεφτείτε χίλιους ανθρώπους κλειδωμένους σε μια αποθήκη. κάποια στιγμή θα τους τελειώσει το οξυγόνο και θα πεθάνουν. έτσι λοιπόν… μεταφορά μέσα στη νύχτα. Και τι πα να πει μεταφορά μέσα στη νύχτα? Πα να πει εμπειρία ζωής. Νύχτα μέσα στα βουνά, μπορεί να σου συμβεί ότι δεν μπόρεσες να φανταστείς τη μέρα με καθαρό μυαλό. Μέχρι αρκούδα μπορεί να συναντήσεις μπροστά σου.